In die skaduwee van berge, waar die wind vertel, Staan Die Ou Kelder stil, ‘n verhaal in elke stel, Waar klipwande fluister van dae lankal verby, En tradisie leef in elke bottel wat verbygly.

Hier rus die siel van die platteland se grond, In kurk en glas, in elke edel bond, Die geur van eikehout, van tyd wat stadig gaan, Van hande wat met trots die ou weë aan.

Die Ou Kelder—meer as net ‘n naam, ‘n Erfenis gebou op vuur en vlam, Waar elke druppel dra die son se gloed, En elke sluk herinner aan die voorvaders se bloed.

Van Paarl se heuwels tot die verre vlakte wyd, Versprei die roem van hierdie heilige plek met tyd, Want in Die Ou Kelder klop ‘n hart so eg en waar, Die hart van Suid-Afrika, ons mense, ons kultuur, ons aar.